Երբ Ռուբէնին մահուան լուրը առաւ, չլացաւ Սալբին, չկրցաւ լալ, ցաւը աւելի մեծ էր քան լացը: Թաղման արարողութեան հեռուէն, ծառի մը ետեւէն հետեւեցաւ: Լսեց Ռուբէնի մօր աղիողորմ ճչախառն լացը:
Նոյն դպրոցի աշակերտներ եղած էին: Մէկ տարի առաջ, երբ Սալբին համալսարան ընդունուեցաւ, Ռուբէն ըսաւ, որ կը սիրէ զինք: Սալբին չէր ալ յիշեր, թէ երբուընէ սիրահարած էր Ռուբէնին: Ռուբէն իրմէ մէկ տարի առաջ ընդունուած էր համալսարան: Նոյն ճիւղը կ’ուսանէին: Յետոյ, Ռուբէն զինուորական պարտադիր ծառայութեան գացած էր…
…Երբ թաղման արարողութիւնը վերջացաւ եւ բոլորը գացին, հողաթումբին առջեւ ծունկի եկաւ եւ արցունքները սկսան ջուրի պէս հոսիլ աչքերէն: Հիմա Սալբի այդ զօրաւոր տոկուն աղջիկը չէր, այլ փխրուն սրտի տէր մանկամարդուհին:
-Խոստացած էիր վերադառնալ, Ռուբէն,-ըսաւ:
Ռուբէն լուռ էր:
-Խաբեցիր զիս,- շարունակեց Սալբին.-Ինչո՞ւ, Ռուբէն:
Սալբին տեսաւ Ռուբէնին տխուր, կարօտով զինք դիտող դէմքը:
-Մի՛ նայիր, ինծի,- ըսաւ ու անմիջապէս աւելցուց. -Ո՛չ, ո՛չ, նայիր, հաճիս նայիր ինծի, ըսէ՛, որ շատ կարօտցած ես զիս, ըսէ՛ որ շուտով պիտի գաս, ըսէ՛, որ այլեւս պիտի չհեռանաս ինձմէ… Պիտի չգաս, Ռուբէն, պիտի չգա՛ս, չե՛ս կրնար գալ…
Սալբի ոտքի ելաւ, հիմա ան նախկին Սալբին էր, ամուր ու հաստատուն աղջիկը: Սրբեց արցունքները եւ սկսաւ արագ-արագ քալել:
Ե՞րբ հասաւ Զինուորական Կեդրոնական կայան: Ի՞նչ ըսաւ զինուորական պատասանատուներուն, կարեւոր չէր, կարեւորը այն էր որ…
Կարեւորը այն էր, որ հիմա ինք զինուորական համազգեստով էր, արդէն մարզուած էր եւ դէպի ռազմաճակատ կ’երթար:
-Քանի որ դուն չես կրնար գալ, ես քովդ կու գամ,-անընդհատ կը կրկնէր Սալբին ու կը ժպտար, կարծես կը ժպտար նաեւ Ռուբէն…

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on email