Ամբողջ քսան տարի սիրած էր մարդիկը: Վերջին մէկ տարին իր ընկերները զինուորներ էին:

Ինքը, ուսումը կիսատ ձգած եւ եկած էր հայրենիքին ծառայելու: Ինք կը պաշտէր հայրենիքը, բայց իմաստ չէր գտներ զինուորական ծառայութեան մէջ՝ ժամանակի կորուստ կը սեպէր եւ օրերը կը հաշուէր համալսարան վերադառնալու:

Պատերազմը սկսաւ եւ ինք իր ընկերներուն հետ գնաց ճակատ:

Թէեւ իրական պատերազմ էր, իրական փամփուշտներով, իրական ռումբերով, իրական հրասայլերով եւ իրական օդանաւերով, բայց կարծես գէշ երազ մը ըլլար, ամէն պարագայի ինք վստահ էր որ իրեն բան չէր կրնար ըլլալ, բոլոր ընկերները կը հաւատային, որ իրենք ողջ պիտի մնան:

Այդ օր թշնամին իրենց դիրքերուն վրայ յարձակեցաւ: Ինք կրնա՞ր մարդ սպաննել, չէ՞ որ ինք կը սիրեր մարդիկը՝ բոլոր մարդիկը: Թշնամին կը կրակէր. Ինք ալ սկսաւ կրակել…

Քանի՞ թշնամի զինուոր սպաննեց, իր արձակած որեւէ գնդակ մայր մը որդեկորոյս դարձո՞ւց, կամ աշխարհի վրայ որբ մը աւելցո՞ւց…  չէր գիտեր… այդ մասին մտածելու ժամանակ չկար:

Ընկերները մէկիկ մէկիկ կ’իյնային ու… ու հիմա ինք ծանր վիրաւոր էր: Զինք հիւանդանոց կը տանէին: արիւնը կը հոսէր կուրծքէն եւ ուշքը կը կորսնցնէր:

-Քիչ մըն ալ դիմացիր,- կը լսէր բուժքրոջ ձայնը:

Չդիմացաւ: Իր կեանքի վերջին վայրկեաններուն ժպիտ մը ուրուագծուեցաւ դէմքին վրայ. ան կը վազէր, կը վազէր հասնելու հեռուն երեւցող իր մանկութեան ընկերներուն, սակայն որքան կը մօտենար անոնց,  ժպիտը այնքան կը ծռմռէր դէմքին վրայ… ու կը շարունակէր վազքը եւ ահա ուր որ է պիտի հասնէր մշուշոտուող իր ընկերներուն…

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on email