04/09/2020

ա

Ղազարոսը շատ ծեր էր,

մէկ ոտքը արդէն գերեզմանն էր,

հետեւաբար

հրեշտակը

յաճախ

իր երազին մէջ կը յայտնուէր,

հետը երկար կը զրուցէր…

Միշտ նոյն հրեշտակն էր,

Ղազարոսին վերջին ընելիքները 

կարգով կը ցանկագրէր…

 

Հրեշտակը տեղեակ չէր,

թէ Ղազարոս

իր բոլոր ընելիքները

շատոնց ըրեր վերջացուցեր էր,

նոյնիսկ իր գերեզմանաքարը 

պատրաստած էր ու տեղադրած,

վրան`

անուն մականուն եւ կենսագրութիւն,

ի΄ր ուզած ձեւով

փորագրել տուած…

Գո΄հ էր

եւ շատ յաճախ

իր գերեզմանը կ’այցելէր,

գլանիկ մը կը վառէր

ու հոն`

իր ծուխին մէջ կը նստէր…

Գերեզմանաքարին վրան

միայն

վերջին թուականը կը պակսէր,

այդ մէկն ալ

իր ձեռքը չէր,

հրեշտակին տրամադրութենէն կախեալ էր…

 

Այսպէս Ղազարոս

կարծես 

կայարանին սպասման սրահը 

նստած

կամ պառկած,

համբերութեամբ 

իր կեանքը կը շարունակէր…

 

Երբ նստած էր,

անդրաշխարհ անվերադարձ մեկնած 

իր սիրելիներուն հետ կը խօսէր…

Ուրիշ որո՞ւն հետ խօսէր…

Այս աշխարհին մէջ

իրեն ծանօթ մարդ

այլեւս մնացած չէր…

Սոյն պատճառով

ինք

կայարանը նստած 

իր գնացքը կը սպասէր,

որ գար

ու զինք

իր հարազատներուն քով տանէր…

Իսկ երբ պառկած էր`

իր հրեշտակին հետ կը զրուցէր…

 

Գիշեր մը

հրեշտակը հարցուց Ղազարոսին`

եթէ կը փափաքէր 

նորէ΄ն աշխարհ գալ…

Շիտակը

գէշ գաղափար չէր,

ինչո՞ւ չէ…

 

Ա΄յդ գիշեր

Ղազարոս երազեց, 

թէ ինչ ինչեր պիտի ընէր

երբ նորէն աշխարհ գար,

իսկ առաւօտը

հաճելի թմբիրէն

երբ աչքերը բացաւ

ու անդենական երազէն դուրս ելաւ,

փորձեց յիշել

թէ ինչո՞ւ այդքան

երջանիկ ու վերացած արթնցեր էր…

 

Ի΄նչ որ ըրաւ,

յիշել չկարողացաւ

ու շատ տրտմեցաւ…

Հետեւաբար

ըստ սովորութեան,

տրտում Ղազարոսին 

տխուր օրը 

սկսաւ…

բ

Ձիթապտուղ ուտել

շատ կը սիրէր Ղազարոս,

թէ΄ սեւը,

թէ΄ կանանչը:

 

Երեկոյեան

գաւաթ մը օղիին հետ

ձիթապտո΄ւղ կ’ուտէր անպայման,

մէյ մը սեւ,

մէյ մը կանանչ

յաջորդաբար:

 

Իսկ կորիզները`

մեծկակները 

եւ լաւագոյնները ընտրած էր,

մէկիկ մէկիկ 

խարտոցով տաշած,

մեծ դժուարութեամբ ու

ծով համբերութեամբ ծակած,

ապա

ձուկի թելէ անցուցած 

ու հանգուցած`

համրիչ սարքած:

 

Ղազարոս

ամբողջ օրը`

մինչեւ օղիին ժամը հասնէր,

համրիչը ձեռքը

միշտ նստած էր

եւ բթամատի աննշմար շարժումով,

ձուկի թելէն անցուցած կորիզները 

թըք թըք 

կը սահեցնէր…

 

Ուր որ Ղազարոսը նստած էր,

հոն անպայման

թըք թըք մը կը լսուէր

կամ երբ

թըք թըք մը կը լսուէր,

հոն անպայման

Ղազարոսը նստած էր…

 

Ղազարոս

մէկիկ մէկիկ

աշխարհին ցաւերը 

կը համրէր,

իսկ ցաւերը աշխարհին 

անվերջ էին…

 

Թըք թըք

անթիւ անհամար,

թըք թըք

սիրտը ինչպէ՞ս դիմանար,

թըք թըք

Ղազարոս կը տնքար,

իսկ սիրտը կը տրաքէր

ու վերջապէս

թըք թըք

Ղազարոս կը թքէր,

ինքն ալ չէր գիտեր

պատմութեան 

ո՞ր բացուած էջին`

նո՞ր թէ հին,

որո՞ւն երեսին

կամ ճակատին,

ապա 

խորո՜ւնկ շունչ մը կը քաշէր,

քիթը թոքը,

թոքը քիթը

ու սիրտը

կը խաղաղէր,

իսկ Ղազարոս 

գաւաթ մը օղին 

կը պատրաստէր…

 

Ամեն երեկոյ

գաւաթ մը օղիին հետ

Ղազարոս

ձիթապտո΄ւղ կ’ուտէր անպայման,

մէյ մը սեւ,

մէյ մը կանանչ

յաջորդաբար:

գ

Ղազարոսին դրան
պղինձէ զանգակ մը կախուած էր.
լուսահոգի իր հայրենակիցին
ձեռքին գործն էր…

Թաղին երեխաները
յաճախ զանգը կը զարնէին,
կը հրճուէին զնգոցով,
ապա արագ արագ
կը փախչէին քրքջալով…
Իրենց ամենասիրած խաղն էր…

Ղազարոս
ոտքի կ’ելլէր
ու մուճակները քըս քըս քսելէն,
դուռը բանալու կ’երթար…
Ան քաջատեղեակ էր,
թէ դրան սեմին մարդ չկար,
բայց միշտ
դուռը կը բանար
ու ժպիտով,
լուսահոգի իր հայրենակիցը
ներս կը հրաւիրէր…

Ղազարոս
ամեն օր
ականջները սրած,
դրան զանգը կը սպասէր…
Հակառակ պարագային,
եթէ չհնչէր
շատ կը տրտմէր…
Ինք ընդհանրապէս
նստած էր տխուր,
իսկ եթէ սպասուած զանգը չլսէր,
տրտում տխուր պիտի նստէր…

Բարեբախտաբար
թաղին երեխաները
իրենց խաղէն
բնաւ երբեք չձանձրացան…

դ

Եթէ կեանքին մէջ

անբախտ եղած էր,

նարտիին մէջ

իր բախտը մի΄շտ

իրեն կը ժպտէր:

 

Աջ ձեռքը

բռունցք դարձած 

ծներ էր Ղազարոս…

Երբ դժուարութեամբ 

քանի մը հոգիով

բռունցքը բանալ յաջողեր էին,

ո΄վ զարմանք,

նարտիին զոյգ զառերը յայտնուեր էին։

 

Մի΄շտ յաղթական էր Ղազարոս,

հակառակորդը

չարաչար կը ջախջախէր,

սակայն երբեմն

քիթին տակէն

գաղտագողի ժպտելով

մասնաւոր կը պարտուէր,

որ դիմացը նստած 

իր խաղընկերը չյուսալքուէր

ու խաղը շարունակուէր`

շուտով չաւարտէր,

երկար տեւէր…

 

Եկուր տես որ

դիմացը նստած մարդ չկար…

Ղազարոս

առանձի΄ն էր.

անդի աշխարհը գտնուող

իր ընկերներուն հետ կը խաղար…

Տեսնողը կը կարծէր,

թէ Ղազարոս

կա΄մ դեղերը առնելու մոռցեր էր,

կամ ալ զառանցելու ժամն էր…

 

Ղազարոս

նարտի խաղալու

ոչ միայն վարպետ էր,

այլ նաեւ

իր ոճը ունէր․

ձախ ձեռքով

թըք թըք

համրիչին կորիզները կը սահեցնէր,

իսկ աջ ձեռքով

թրիք թրաք

նարտիին զոյգ զառերը`

իր փայլուն բախտը,

ինքնավստահ ելեւէջով կը գլորէր…

 

Ղազարոս

նարտի խաղալու 

իւրայատո΄ւկ վարպետ էր․

իր նմանը 

նարտիի աշխարհին մէջ

պարզապէս չկար,

ոչ ալ պիտի գար…

ե

Նարտի խաղալու ժամանակ

Ղազարոս անպայման

թէյ կը խմէր:

Թէյը թունդ,

իսկ թէյին գաւաթը

թափանցիկ…

 

Թափանցիկ գաւաթը 

երբ կը բռնէր, 

կոպտացած ու կարծրացած մատները

չէին այրեր.

ինք

ամեն տեսակ ցաւերու հետ

ընտելացած էր.

ո΄չ մորմոք կը զգար,

ոչ ալ մռմուռ…

Թափանցիկ գաւաթը կը բարձրացնէր,

թունդ թէյին գոյնը 

վայելքով կը զննէր,

ապա ֆռթացնելով կ’ըմպէր…

 

Նարտիին խաղը

մի΄շտ յաղթական աւարտելէն ետք,

որպէս մրցանակաբաշխում

Ղազարոս սո΄ւրճ կը խմէր…

Սուրճին գաւաթը փոքրիկ,

իսկ սուրճը անպայման հիլով…

 

Աւելորդ է նշել

թէ Ղազարոս

սուրճն ու թէյը

առանց շաքարի կը խմէր…

Քաղցրի պահանջքը

ինք շատոնց կորսնցուցեր էր…

 

Թունդ թէյը,

հիլով սուրճը,

իսկ անհամբեր սպասուածը,

առիւծին կաթն էր` օղին…

 

Թէյը թունդ էր,

սուրճը հիլով,

իսկ օղին անիսոնով

եւ յատուկ գաւաթով`

վարի մասը նեղ,

ըմպելու մասը

բաղդատաբար աւելի լայն…

 

Ղազարոս

կոպտացած ու կարծրացած մատներովը

օղին կը չափէր`

մատ մը օղիին վրայ,

երկու մատ սառը ջուր կ’աւելցնէր…

Օղին կը սպիտակէր,

իսկ Ղազարոս երկինք կը հասնէր…

Օղիին եթերային սպիտակը

իր երջանկութի΄ւնն էր,

ապա

սառոյցի կտոր մը`

չըլը΄փ

մէջը կը նետէր…

 

Ումպ ումպ

օղին կը խմէր

եւ իւրաքանչիւր ումպին հետ`

ինչպէս ամբողջ աշխարհը գիտէր,

մէյ մը սեւ,

մէյ մը կանանչ

ձիթապտուղ կ’ուտէր…

 

Թունդ թէյը,

հիլով սուրճը,

անիսոնով օղին,

երջանկութեան եռանկիւնին,

իսկ Ղազարոս

նստած մէջտեղը

իր փոքրիկ եռանկիւնիին,

որ կը գտնուէր

ճիշդ կեդրոնը

աշխարհին…

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on email