ի վերջոյ

անահիտ // 2018-2021

քալէ
կ’ըսեն
ու կը քալէ
ամբոխը անփոփոխ
առանց քեզի



անցեալդ
ոտքիդ շղթայուած
ներկադ
ոտքիդ տակ օտարացած
մաշած քայլերով
կը շարունակես փնտռել
ճամբադ
անհետ կորսուած



ու կը քալես
առանձին
ափիդ մէջ
երկար ցանկ մը
յորդորներու
եւ կարճ կեանք մը
գլորելու


ու կը քալես
տատանելով
տատամսելով
թէ արդեօք ո՞րն է իրաւ
սա կեա՞նքը սին
կամ երազդ
եթերային



ապրիմ
մեռնիմ
ապրիմ
մեռնիմ


ականջիդ փսփսացին
թերթիկները մարգարտածաղիկին



հոգս է
հոգս չէ
հոգս է
հոգս չէ


հոգս չէ΄
ըսաւ
թերթիկը վերջին
մարգարտածաղիկին
ու յանձնուեցաւ
հովին



կը հեռանաս
կ’անհետանաս
առանձնութեանդ մէջ
կ’ամփոփուիս
կը սփոփուիս
եւ վերջապէս
առանձնութեանդ հետ
կ’ամբողջանաս



կը փակես աչքերդ
տեսնելու գեղեցիկը
կը փակես ականջներդ
լսելու գեղեցիկը


կը ծորիս
կը հոսիս
մէջը գեղեցիկին
կը ծիւրիս
կը հիւծիս
հետը գեղեցիկին



ու մէկիկ մէկիկ
կը ջնջես
տողերդ գրած
այն յոյսով
որ անոնք`
տողերդ ջնջած
կը հասնին
հոն
ուր չհասան
տողերդ գրած



հոգս է
հոգս չէ
հոգս է
հոգս չէ


հոգս չէ΄
ըսիր
մարգարտածաղիկին
ու վերջին թերթիկին հետ միասին
յանձնուեցաք
ինք հովին
դուն հողին



քալէ
ըսին
ու քալեց
ամբոխը անփոփոխ
կոխկռտելով
մարգարտածաղիկները
փխրուն կեանքին



ի վերջոյ
սուս ու փուս
մեկնեցար
հաւատալով
թէ ոտնահետքէդ
պիտի ծլին
մատղաշ
մարգարտածաղիկներ

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on email

Նոյն հեղինակէն